Αποτελέσματα της γενετικής ανάλυσης των Ασπροπάρηδων των Βαλκανίων και της Τουρκίας
31.05.2016Τελικά αποτελέσματα από τη γενετική ανάλυση των Ασπροπάρηδων των Βαλκανίων και της Τουρκίας
31.05.2016
Τα τελευταία 30 χρόνια, ο Βαλκανικός πληθυσμός του Ασπροπάρη έχει μειωθεί πάνω από 80% και η εξάπλωσή του έχει κατακερματιστεί σημαντικά. Το γεγονός αυτό μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο μειωμένης ροής γονιδίων και αυξημένης γενετικής παρέκλισης, οδηγώντας σε απώλεια γενετικής ποικιλότητας και αύξηση της ενδογαμίας, η οποία με τη σειρά της μειώνει την προσαρμοστικότητα του πληθυσμού και την αρμοστικότητα των ατόμων. Στο πλαίσιο του προγράμματος LIFE+ «Η Επιστροφή του Ασπροπάρη», διεξήχθηκε μελέτη των Βαλκανικών και Τουρκικών πληθυσμών του Ασπροπάρη για την αποτίμηση των γενετικών προτύπων του παρόντος και του παρελθόντος και την καλύτερη βαθμονόμηση της επίδρασης των γενετικών παραγόντων στην βιωσιμότητα του πληθυσμού.
Συλλέχθηκαν δείγματα από 42 σύγχρονα (2010 -2013 ) και 18 μουσειακά δείγματα (που χρονολογούνται από το 1853 έως και τον 20ο αιώνα) στη Βουλγαρία, την Ελλάδα και την Τουρκία. Τα αποτελέσματα που προέκυψαν υποστηρίζουν ότι ο Βαλκανικός πληθυσμός διαφέρει από τον ιστορικό πιο γρήγορα από τον Τουρκικό πληθυσμό. Ο πληθυσμός του Ασπροπάρη στην Τουρκία είναι ο κοντινότερος στα Βαλκάνια και θεωρείται η δεύτερη πιο σημαντική δεξαμενή αναπαραγωγής στην Ευρώπη (1.500 – 3.000 ζευγάρια), μετά την Ισπανία. Δεδομένου αυτού, θα ήταν εφικτή η ενίσχυση του Βαλκανικού πληθυσμού με πουλιά από την Τουρκία, αλλά αυτός ο τύπος ενεργής διαχείρισης δεν μπορεί να εφαρμοστεί αν δεν αντιμετωπιστούν οι κύριες αιτίες της μείωσης του πληθυσμού, λαμβάνοντας υπόψη και τις πιθανές αρνητικές επιπτώσεις από τη μετακίνηση ζώων ανάμεσα σε απομονωμένους πυρήνες αναπαραγωγής.
Υπό αυτές τις συνθήκες και όχι μόνο λόγω γενετικών περιορισμών αλλά και δημογραφικών παραγόντων, η συντήρηση του Βαλκανικού πληθυσμού μοιάζει αβέβαιη και η εξαφάνιση μπορεί να είναι αναπόφευκτη μέσα σε λίγες δεκαετίες χωρίς τη λήψη άμεσων μέτρων διατήρησης για την παύση των κύριων περιοριστικών παραγόντων που αφορούν τη μη-φυσική θνησιμότητα και τις αρνητικές επιπτωσεις της γενετικής παρέκλισης. Γι’ αυτό τον λόγο, τα προγράμματα διαχείρισης θα πρέπει να περιλαμβάνουν την ενίσχυση του Βαλκανικού πληθυσμού και τη συστηματική γενετική παρακολούθηση προκειμένου να αποφευχθεί η ενδογαμική ύφεση, να μεγιστοποιηθεί η γενετική ποικιλότητα και, με αυτόν τον τρόπο, να αυξηθεί η βιωσιμότητα μακροπρόθεσμα.
Η πλήρης γενετική αναφορά είναι διαθέσιμη εδώ.


















